•• PrO FiLe ••

posted on 10 May 2009 16:58 by enjoy-aum

          ♥~H A P P Y  365  D A Y~♥

          ♥--ไดอารี่ 365 วัน (นับวันทำการ)--♥
          ♥--ขอบคุณ "ความตั้งใจตัวเองที่นั่งคิดได้"--♥

          (ข้อ1) เอาเบสิกๆ ก่อนเลยเป็นคนกลัวน้องจิ๊งจกและพี่ตุ๊กแกพร้อมกับแมลงสาบอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้จริงๆ เคยเข้าห้องน้ำนอกสถานที่สักแห่งแต่อยู่บนเพดาน ภาวนาว่าอย่าบินนะฉันปวดฉี่ เหมือนสั่งให้มันบินมานะฉันไม่กลัว แม่เจ้าอะไรก็คุยเจ๊อำไม่ได้ กรี๊ดพระยะค่ะ แต่แม่เคยบอกว่าถ้าเราไม่ยุ่งกะมัน มันก็ไม่ยุ่งกะเราหรอกลูก "มันไม่เคยจริงเลยแม่" การที่มันขยับขากลิ๊กนึงมันเขย่าขวัญลูกมากเลยรู้ไหม ต่อ-->

          (ข้อ2) เรียนบริหารเพราะเรียนตามพี่ จบมาเลยรู้ว่าตัวเองชอบเขียนโปรแกรมเพราะมันดีและสะใจเวลายาก..ยาก ของแถวของการเรียนสาขานี้คือ"ผมขาว" อิอิ แต่พอจบมาได้งานที่ตัวเองเรียนมาทำไปสามปี "ทำระบบให้สำนักงาน ก.พ." จนสุดท้ายได้งานที่ตัวเองไม่ถนัดสะเลย การจัดทำแผนยุทธศาสตร์ และการจัดทำโครงการและแผนงาน โอ๊ย เครียด เยอะ เหนื่อย เมื่อย สุดสุด พร้อมกับหน้าที่ใหม่เลขาฯหน้าห้องที่ทำได้แย่ที่สุดในโลก ผ่านดีกว่า  ต่อ-->

          (ข้อ3) นิสัยที่ไม่แน่ใจว่าอยากแก้ได้มั๊ย คือ การบำบัดความเครียดตัวเองด้วยการชอปปิ้งอันนี้ต้องยอมรับเลยว่า เวลาเสียตังไปกะเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายจะมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจนทุกวันนี้ต้องบอกตัวเองว่า อย่าเครียดบ่อยนะเพราะจะไม่มีรับทานเอา ต่อ-->

          (ข้อ4) การเอาแต่ใจตัวเองซึ่งอันนี้เชื่อว่าเป็นเนเจอร์เบสิกที่พระเจ้าให้มากับความเป็นผู้หญิง (แต่เราไม่เป็นง่ะเราแอดว๊านซ์กว่า)!หรือว่าเราเป็นชายนะ! ต่อ-->

          (ข้อ5) ชอบกินกาแฟและเค๊กอย่างมากมาย ยิ่งได้นั่งอ่านหนังสือสักเล่ม บรรยากาศเย็นเย็นในสนามหญ้านะ ได้ใจเลย แล้วก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่าทำไมเลิกไม่ได้... ต่อ-->

          (ข้อ6) ชอบดูคอนเสริต์มากมาย ยิ่งโดยเฉพาะคอนเสริต์เพลงรักของเบเกอร์รี่ อินดี้ และถ้าได้บรรยากาศสนามหญ้าเวลาค่ำคืน !โอ๊ยถึงไหนถึงกัน! ขึ้นเขาลงห้วยเจ๊อำไปได้หมด ต่อ->

          (ข้อ7) สิ่งที่พัฒนาได้ยากมากและอย่างหนัก คือ อายงะ! เล่าแล้วกันเนอะ 1.ขึ้นรถไฟฟ้าไม่เป็น (ถึงขนาดต้องมีคนมาสอนขึ้นรถก่อนไปเมืองนอกแล้วก็ตาม) 2.เดินสยามจะหลงหาทางออกไม่เจอ 3.อนุเสารีเจ๊อำหลงตลอดถึงขนาดหัวหน้าให้ลางานครึ่งวันไปศึกษาแล้วก็ตามเจ๊อำก็หลงอีกในวันรุ่งขึ้น 4.เจ๊อำไปไหนไม่เป็นเพราะเจ๊เขาไม่รู้จักสายรถเมล์นอกเส้นทางเจ๊เขาจะรู้แค่เส้นทางไปกลับทำงาน-บ้าน-เท่านั้น (พอ..พอ..) มีอีกเยอะค่ะ ต่อ-->

          (ข้อ8) เป็นคนพยายามสร้างภาพพจน์ตัวเองว่าเดินทางไปไหนได้เองหมดอย่างสบาย--+ แต่จริงจริงแล้ว (เจ๊แกหลงตลอด) แต่ทำเท่ห์เท่านั้นเอง แล้วสุดท้ายบริการที่ใช้ประจำของเจ๊คือ "แท็กซี่ Go Go บ้านด่วนพี่" กำลังมันต่อ-->

          (ข้อ9) เป็นการสารภาพเพื่อนและพี่น้องพวกพ้อง เพื่อนจะเลิกคบเจ๊แกแล้วเพราะสาเหตุเนื่องมาจากทำงานอย่างมากมาย และงานอดิเรกที่ทำอีก ที่เพื่อนแสนจะทนไม่ได้กับเรา (ขอโทษโว๊ยเห้ยเพื่อน อีกไม่นานเราจะเป็นคนดีของสังคมแล้ว เย้ย...) ต่อ-->

          (ข้อ10) ชอบแขนกุดมาก เนื่องจากเป็นคน"แขนใหญ่" (เห้ยไม่ช่าย..เพราะเป็นคนขี้ร้อนอย่างแรงและ.....?) ถ้ารู้จักจะได้ทราบมากกว่านี้อายมากบอกไม่ได้ ต่อ-->

          (ข้อ11) มี hi5 แต่เพื่อนน้อยอย่างแรง..เพราะรับคนรู้จักเท่านั้น ไม่ชอบใครมาดูมั่ว (ภาษาชาวบ้านเรียกว่า"สังคมแทบ" จร๊า) ต่อ-->

          (ข้อ12) เป็นคนคิดมาก แต่คนอื่นชอบบอกว่าเหมือนเราสบายๆ ไม่ค่อยคิดอะไรในชีวิต ต่อ-->

          (ข้อ13) ชอบสีบนโลกนี้ทุกสี แต่ไม่ทุกเฉด แต่ขอสดใส และชอบของไอเดียสุดสุดงานทำมือชอบหมดและชอบทำด้วย ฮ่าๆ  ต่อ-->

          (ข้อ14) คนเค้าพูดกันว่าเราเป็นคน "ขี้เก๊ก มาดเยอะ" ก็ไม่รู้จักเขาจะส่งยิ้มเลยเดี๋ยวเขาก็หาว่าเราบ้านะสิ แต่จริงจริงแล้วไม่เป็นนะต้องคบกันจะรู้ว่า ติงต๋อง เอ๋อ เป๋อ ซุ่มซาม อย่างร้ายแรง ต่อ-->

          (ข้อ15) คำที่เค้าพูดกันว่า ผู้ชายต้องการความเข้าใจเยอะๆ แต่ผู้หญิงไม่ต้องการให้ใครมาเข้าใจเยอะๆแต่ ขอคนที่รับฟังเนี่ยจริง เพราะ เวลา เหนื่อยเครียด ก็อยากระบายถ้าปลอบไม่เก่ง ก็ช่วยเอาใจหน่อยเหมือนหาที่เย็นๆ จากที่เจอร้อนๆมา คิดไปคิดมา ไม่ละ เราต้องการทั้งเข้าใจ และรับฟังเลย ดีกว่า ต่อ-->

          (ข้อ16) เป็นคนที่ชอบงานภาพ Art โดยเฉพาะได้แต่งและได้เก็บสิ่งที่ทำ ของช่วงเวลาในความรู้สึกแค่นี้ก็ Happy แล้วค่ะ ต่อ-->

          (ข้อ17) เป็นคนเกลียดคน "เจ้าชู้" อย่างมากมาย แต่ขอบอกเจอทุกรอบไม่เคยพลาดยิ่งกว่าเจอยุงอีก ต่อ-->

          (ข้อ18) พยายามบอกตัวเองว่าภายในแต่ละปีต้องช่วยสังคมบ้างสักหนึ่งครั้ง เพื่อคืนบุญคุณแก่แผ่นดิน (มูลนิธิกระจกเงา) อย่างน้อยหนึ่งกิจกรรมดีดี ต่อ-->

          (ข้อ19) สิ่งที่หายยากมากที่สุดคือถ้าเครียดแล้วจะเป็นคนเครียดมากมายจนบางทีทำให้เสียสมาธิในการทำการกันไปเลยทีเดียว พยายามปลงแต่ไม่ปลงสะที สงสัยต้องเข้าวัดสะแล้วเรา

          (ข้อ20) ชีวิตเพียงแค่ทำให้ดีที่สุดเท่านั้นเป็นพอ แต่อาจจะไม่ดีพอเท่าที่พ่อ-แม่หวังก็ตาม แต่ทำดีแล้วค่ะ บายนะเพื่อนทุกคน จบ--#

          •°•.° aum °.•°•
          เมื่อคิดที่จะจับเมาส์ คีย์บอร์ดเมื่อไหร่เป็นอันว่าคงได้เริ่มเขียนอะไรขึ้นมาสักชิ้นแล้ว นอกเหนือจากความสุขเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นแล้วผลพลอยได้ที่ตามมาอีกอย่างหนึ่งก้อคือทำให้เราได้มีโอกาสทบทวนสิ่งต่าง ๆ ที่เคยเข้ามาในชีวิตของตัวเองและพบว่าเรื่องราวต่าง ๆ ของเมื่อวันวานที่ว่านี้ล้วนเป็นครูที่มอบบทเรียนชีวิตที่มีค่า เหมือนกับเป็นภูมิคุ้มกันที่ถูกเติมวันละเล็กละน้อยเพื่อต้านทานความอ่อนแอของชีวิตเราเอง ช่วยหล่อหลอมให้เราเติบโตและสร้างรูปแบบวิธีคิดที่ดีต่อสิ่งที่ได้พบเจอทั้งในวันนี้และวันข้างหน้าที่กำลังจะมาถึง
          และอำก้อไม่ใช่พหูสูตร หรือผู้เชี่ยวชาญอะไรจริง ๆ เสียด้วย ทุกวันนี้ อำยังคงมีสิ่งที่ขาด ๆ เกิน ๆ ในชีวิตของตัวเองอยู่บ่อย ๆ ต้องคอยเติมบ้าง และบางครั้งอำต้องเททิ้งบ้างกับความคิดต่าง ๆ ที่วนเวียนเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า อำอยากให้บันทึกเล่มนี้บอกเล่าประสบการณ์มุมมองของตัวเองที่อาจจะเหมือนและแตกต่างจากสิ่งที่ทุกคนพบเจอ บางทีอาจทำให้คนอ่านมีทางเลือกที่ดีกับบทความที่อำเขียนบ้างไม่ท้อกับเรื่องบางเรื่อง ขอบคุณค่ะที่ร่วมกันอ่าน
          บางทีชีวิตคนเราก้อเหมือนก้อนอิฐ ผสมกันไปทั้งก้อนอิฐเล็กและก้อนอิฐใหญ่ อยากจะบอกเพื่อนที่กำลังมีความทุกข์ทุกคนว่า
          ถ้าก้อนอิฐบางก้อน ที่เราก่อขึ้นมาแล้ว ทำให้ตัวเองรู้สึกแย่ ก้อหัดทุบทิ้งไปเสียบ้าง เราจะได้มีทางออกหรือทางเลือกให้กับตัวเองมากขึ้น
H  A  P  P  Y    3 6 5    D  A  Y