EnJoY LiFe AuM ๓๖๕ DaY ●•♪

           ที่ EnJoY หายไปนานก็เพราะสาเหตุนี้แหล่ะค่ะ ได้ขายของตลาดต่างประเทศเองบ้าง เลยต้องลงมือติดต่องานต่างประเทศเองทำให้ไม่มีเวลามาเขียนไดอารี่เลย ^^

           ข้อความฉบับที่ 1

           Dear Pattama

           Thanks the Ministry has gone through your quotation and i must tell you,it is nice from their comments.I wish to tell that they want to increase the order to 30 millions pieces as i was informed to let you know.Please get back to me if you can supply this quantity in 18 months.

           Regards

           Larry.

          ข้อความฉบับที่ 2

          •• ของของฉันหรือเนี่ยตู้ 40 ฟุต 2 ตู้  ••

          หลังจากห่างหายกับการเขียนไดอารี่ไปนาน ก็เพราะว่าถึงงวดส่งของของอำแล้วจำนวน 2 ตู้ ตู้ละ 40 ฟุต เป็นสินค้าจำนวน 4,000 คาร์ตัน กว่าจะไปตรวจเช็คของ กว่าจะขนกันถึงท่าเรือคลองเตย ก็ต้องใช้รถหัวรากกันอย่างขนานใหญ่ แขน ขา แทบจะหมดแรงเวลาเห็นของแบบนี้

          แล้วก็เพิ่งรู้รสชาติของความ "เป็นคน" ที่เกิดมาแล้วสมกับการเกิดมาในครั้งนี้ แต่ก็รู้สึกว่าทำเกินคำว่า "ผู้หญิง" ไปสะหน่อย แต่ก็นะก็มันกับสิ่งแบบนี้แล้วนิ ทะเลาะบ้าง หัวเราะบ้าง ร้องให้บ้าง ถ้าทำให้ครอบครัวท่านสบายใจและมีความเป็นอยู่สบายยิ่งขึ้น ฉันก็จะทำต่อไป อิอิ

          กว่าจะหาที่อยู่เพื่อทำการส่งของแต่ละเจ้า ก็ต้องอาศัย Google เป็นเพื่อนร่วมทางเพื่อส่งที่อยู่ในการขนส่งสินค้าแต่ละเที่ยว แต่ละรอบ ที่มีการขนส่งต่างสถานที่ตลอดเวลา

          ตอนนี้ EnJoY ก็อยู่ในภวังค์งานเยอะ งานที่กระทรวงก็ค่อนข้างเยอะมากเพราะต้องทำโครงการในรอบงบประมาณใหม่ งานราช งานหลวง มันไปหมดแล้วค่ะ แต่ก็กำลังจะลงตัวไม่เหมือนเมื่อก่อนที่อะไรก็ไม่เข้าที่เข้าทาง ครอบครัว EnJoY ก็ทำการฝึกงานในการขนของ ขึ้นเช็ค พ่อ-แม่ ก็ท่าทางเหนื่อยแต่ท่านบอกว่า"ชอบ" ก็คงเป็นเพราะสตางค์เหมือนกับเราแน่เลยค่ะ งั้นอำขอตัวไปก่อนนะคะ เพราะต้อง "ออกแบบกล่อง" เป็นของตัวเองอย่างเป็นทางการสะที ตอนนี้คงต้องศึกษาโรงงานกระดาษ แล้วก็สีในการทำกล่องว่าราคาต่างกันอย่างไร มีอะไรให้ทำได้ทุกที งั้นขอให้ทุกคนโชคดีนะคะ รักษาสุขภาพด้วย อาจจะไม่ได้ไปคอมเม้มเลย แต่ว่างเมื่อไหร่อำก็จะเข้าไปหาเพื่อน เพื่อนทุกคนคะ บ๊ายบาย

          บินไปเชียงใหม่กลับมาพร้อมกับคำว่า "เกลียด" ฉันเกลียดคนไม่รู้จักพอ

          หลังจากได้โปรเจ๊คใหญ่มาจำนวน 10 ล้าน ถึงคราวที่ EnJoY ต้องบินไปเชียงใหม่แบบไปเช้าเย็นกลับอย่างเร่งด่วน  ถึงขั้นลางานไป 1 วันเมื่อวานนี้ 

          ตื่นเช้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มถึงแม้ร่างกายจะเหนื่อยย่ำแย่ อุตสาห์ตื่นตี 4 เพราะต้องขึ้นเครื่อง 6 โมงเช้า ที่ต้องเช้าเพราะต้องเตรียมงานล่วงหน้าก่อน 2 ชั่วโมงที่จะต้องรับลูกค้าที่จะมาเซ็นสัญญากันที่โรงงาน

           ลูกค้ากลุ่มนี้ค่อนข้างจะต่อราคากันเก่งมากมาก จนทำให้เราต้องบินหนีจากการบินไทยรอบเดียวกัน ไปแอร์เอเชีย เพราะความที่เราไม่ค่อยอยากจะคุยอะไรมากมายแล้ว เพราะสิ่งที่เราตกลงกันมันได้ไปเป็นตามเงื่อนไขพร้อมที่จะเซ็นสัญญาในวันนี้ ~ห่างห่างเข้าไว้อำเอ้ยไม่งั้นเปอร์เซ็นต์แกหายหมดแน่~

          ถึงเชียงใหม่ก็ประมาณ 08.00 น. บรรยากาศไม่ได้หนาวอย่างที่คิด อากาศดีค่ะ แดดก็ไม่ร้อนมาก อากาศค่อนข้างจะเย็นนิดเดียวเอง ลงเครื่องได้กระหายกาแฟอย่างแรงเพื่อทำการกระตุ้นสมองอันน้อยนิดสะหน่อย

          แล้วกลุ่มเด็กหนุ่ม 3 คนก็มารับทำหน้าที่เป็นไกด์อย่างดีมาก เพื่อทำการวางตารางให้ครบและจะได้เป็นไปตามที่เราได้ทำงานร่วมกัน ~อันนี้ขอชื่นชมเด็กหนุ่ม 3 คน แม้อายุเขาเพียงแค่ 25-26 ปี แต่ลักษณะการต้อนรับ การบริหารร่วมกัน การวางแผนงาน น้อง 3 คน ค่อนข้างจะเป็นผู้ใหญ่กันเลยทีเดียวซึ่งสามารถเข้ากับเราได้เป็นอย่างดี~ และแล้ว "ลูกค้า" ก้อมาถึงรอบ 11.00 พาลูกค้าไปทานข้าว แล้วก็ทำการเข้าโรงงานอย่างเร็วเพราะต้องเซ็นสัญญา และดูโรงงานกัน

          แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดนั้นก็เกิดขึ้นสิ่งที่อำตกลงกับเขาไว้ เขาได้ทำการเบียงเบนทุกคำพูดไม่ได้เป็นไปตามสิ่งที่เราได้คุยกันไว้ ~อันนี้อำพลาดเองเพราะว่าไม่ได้ร่างสัญญาไว้ล่วงหน้า เนื่องจากเราได้คุยกันไว้เรียบร้อยและตกกันว่าจะมาเขียนกันที่เชียงใหม่ เนื่องจากเราก็ไม่ว่าง ลูกค้าก็ไม่ว่าง กันทั้งสองฝ่าย~ เราคิดเพียงว่าสิ่งที่เราได้พูดคุยไว้ก็เป็นข้อมูลพื้นฐานในการตกลงที่จะผลิตสินค้ากัน 10,000,000 ล้านชิ้น กันอยู่แล้ว

          ดูแต่ละขอที่มันทำกับตูนะสุดจะพรรณณา

          ต่อราคาลงอีกจากที่เราลดให้มันไปแล้วที่กรุงเทพ ~เวรอะไรกันหว่ะเนี่ย แม่งยังตูยังไม่พอ แม่งมาต่อถึงเชียงใหม่ในห้องประชุมอีก เล่นตูอับอายขายขี้หน้า มึงต่อตูก็ไม่ลดโว๊ย~

          ขอให้โรงงานจ่าย vat 7% กับเขาด้วยคนละครึ่ง ~แม่งหน้ามันทำด้วยอะไรหว่ะ ภาษีแม่งยังจะมาขอกันคนละครึ่งอีก~

          รอบที่สามขอให้ตูจ่ายค่ารถตู้คอนเทรนเนอร์คนละครึ่งเพื่อลากเอาสินค้าโหลดจากโรงงานไปคลองเตย ~ตกลงแม่งจะมาฆ่ากูหรือว่ามึงจะมาขอของตูหว่ะเนี่ย~

          เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย กูไม่ไหว้แล้วนะโว๊ย ระหว่างนั่งประชุมเริ่มรู้สภาพตัวเองว่าอดทนไม่ไหวกับการต่อรองร่วมประมาณ 7 ชั่วโมง ~อำนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา น้องร่วมงานเริ่มรู้แล้วว่า EnJoY ควบคุมอารมณ์ไม่ไหวแล้วนะมึง อย่าให้ตูไม่ทำนะมึงตายแน่~

         สุดทางของ EnJoY วันนี้ยิ่งกว่าไฟ ทุบโต๊ะ ถ้าเจอลูกค้าแบบนี้แล้วได้เงินเป็นแสน ตูก็ไม่เอาโว๊ย เสียสมอง ทะเลาะกันทุกวันไม่ไหวหว่ะ เลิกดีกว่าทำแค่ 2 เดือน พอ อย่ามาเซ็นสัญญา 1 ปีเลยพอกันที บ๊ายบายเจ๊

          อยากมีความรู้สึกแบบนี้จัง เข้าใจแล้วค่ะ "พ่อ" ใกล้วันเกิดตัวเอง และวันพ่อค่ะ

          วันนี้แค่เข้ามาหา "รีสอร์ท" แอบพาพ่อ-แม่ ไปเที่ยวสะหน่อย แค่หวังอยากให้พ่อแม่ได้ออกไปเที่ยวบ้าง เพราะเป็นวันเกิดของเราด้วยและวันพ่อด้วย อยากเซอร์ไพร์แบบไม่ให้ตั้งตัว สิ่งแรกที่ต้องหาที่พักแบบเป็นครอบครัว ไม่อยากให้พ่อขับรถ จะเช่ารถตู้ให้ท่านสบายหน่อยจากที่ท่านต้องขับรถส่งเราทำงานทุกวัน คราวนี้ท่านจะได้นั่งแบบสบายพร้อมกับครอบครัวสักที 

          และแล้วก็ได้เจอเพลงนี้แล้วก็รู้สึกอยากมี "ครอบครัว" ขึ้นมานานแล้วแต่ก็คงเป็นแค่ความฝัน แฟนก็ยังไม่มี แค่อยากมีตัวเล็กแบบคนอื่นเขาบ้าง ที่บ้านเราค่อนข้างจะเหงามากเวลาไม่มีหลานไว้เล่นด้วย พร้อมกับตัวเราก็เอาแต่ทำงานเพื่อตัวเองและพ่อ-แม่ตลอดเวลา ~มันก็คงเป็นสิ่งที่ฝันกันต่อไป มันยากนะที่เราจะมีครอบครัวแบบสมบูรณ์แบบพ่อ-แม่~ ยิ่งสังคมปัจจุบันผู้หญิง และผู้ชายที่ดีและเห็นใจกัน พร้อมมีความซื่อสัตย์ยิ่งหายากสะเหลือเกิน

          สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คงต้องเดินต่อแบบ EnJoY หรือแบบไม่ EnJoY กันต่อไป ทุกข์สุขได้อยู่ข้างกายพ่อแม่ท่านก็ดีแล้วค่ะ ฝันดีทุกคนนะคะ  

          •• ข้อความสั้น ๆ  ที่ทำให้ฉันรู้สึกดี ••

          วันนี้ไม่ได้ตั้งใจเขียนไดอารี่เลยค่ะ เพราะตัวเองค่อนข้างจะงานยุ่งมากมาก วันนี้ตั้งตารางเพื่อทำการเขียนสัญญา 15 ล้านชิ้น การร่างเงื่อนไขการเงิน เงื่อนไขการขนส่ง และอะไรต่าง ๆ เพื่อให้ครอบคลุมรายการผลิตทั้งหมดเพื่อทำการเขียนในคืนนี้

          แต่สิ่งที่ต้องมาสะดุดกับสิ่งหนึ่ง "ข้อความใน email" การเช็คอีเมล์ของ EnJoY เป็นหน้าที่ที่ต้องทำทุกคืนหลังเลิกงานทุกวัน เพื่อทำการเช็ครายการสินค้า และการตอบคำถามให้ลูกค้าทางเมล์ แม้กระทั่งสินค้าที่ลูกค้าต้องการต่าง ๆ แต่ก็มาสะดุดกับหัวเมล์ว่า

           "ยังบ่ได้ราคาหมวกหนอนและอื่น ๆ จ้า" ข้อความใน email มีดังนี้ ยาวมากจากน้องคนหนึ่งส่งมาว่า

พี่ช่วยดิวให้หน่อยนะจ๊ะ

          คือ อย่างวีพี เขาเป็นบริษัทที่ขายสินค้าพวกนี้อยู่เป็นประจำ หากเราขายเขาได้ ก็เท่ากับได้รายได้ประจำ และพยายามทำตัวดีๆ เขาก็จะไม่ย้ายเจ้า และซื้อกับเราเรื่อยๆ กลายเป็นเงินเดือนประจำได้ แม้จะเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม เงินประจำนี่เป็นสิ่งที่เหมือนเงินบำนาญน่ะพี่จ๋า ดูไม่เยอะ แต่เดือนไหนที่เราช็อต เงินบำนาญก็ช่วยเราได้นะจ๊ะ แม้ว่ามันจะมากหรือน้อยก็ตาม

          วันที่หนูต้องกินน้ำเปล่านะพี่ เงิน 20 ก็มีความหมายมากนะคะ มันซื้อข้าวแกงได้ รอดตายไปมื้อหนึ่ง

          ตอนนี้โรงงานผลิตกล่องกำลังปวดเฮดมั่กๆ กับงบที่พี่อำโยนมา แสนจะบีบรัดตัว เขากำลังคำนวณกันสุดฤทธิ์ว่าจะแก้โจทย์ที่แสนยากนี้ได้ไหม เขาบอกจะโทรกลับมา 3 รอบแล้ว เพราะเราจี้ๆๆๆ เขามากๆ แต่...มันเป็นสมการที่แก้ยาก ก็ต้องขอเวลาจนถึงพรุ่งนี้แล้วกันนะพี่ ได้คำตอบแน่นอนค่ะ

          เหมือนโรงงานของเชียงใหม่นั่นล่ะ เราเข้าใจโรงงานดี เพราะหนูก็เป็นโรงงาน และทรัพยากรที่นำมาผลิตก็มีต้นทุน ไม่ได้คว้าน้ำทะเล หรือคว้าอากาศมีผลิตได้ ที่หนูมีกลุ่มแม่บ้าน ดูกระจอกมาก แต่ก็รู้ว่าทุกอย่างมีต้นทุน ลูกค้าบอกให้งบ ๒๐ แต่อยากได้ของคุณภาพ ๕๐ บาท หนูเจอมาเยอะมาก ตอนตีราคากระเป๋าผ้าดิบ กว่าได้จะงาน แทบลากเลือด

          หนูขอให้พี่อำได้ออร์เดอร์ของพี่หทัยภัทรนะคะ พี่อำเป็นตัวอย่างของหญิงเหล็กที่หนูนับถือมากๆ นะคะ ที่พี่ทำได้ทั้งงานประจำและงานขาย และขอให้พี่หทัยภัทรการเงินดี วางมัดจำและส่งมอบสินค้าไปญี่ปุ่น ญี่ปุ่นประทับใจสุดๆ ไม่รีเจก กู้หน้าให้เมืองไทย และขอให้พี่หทัยภัทรได้ออร์เดอร์อีกเรื่อยๆ โดยผ่านพี่อำจ้า เผื่อหนูจะได้อานิสงค์เรื่องกล่องเล็กๆ น้อยๆ จะได้เอามาเลี้ยงแม่วากับเจ้าต้อมมัน ก็ยังดีจ้า

          ขอบพระคุณสวรรค์ ที่ทำให้หนูที่ได้เจอหญิงฟิตอย่างพี่อำจ้า  ตรงกระดานคุณวสันต์เขียนไว้ "อดทน ขยัน ซื่อสัตย์ เรียนรู้" เขาทำมา ๗ปีพอๆ กับซาแวนท์นั่นล่ะ เท่าที่อ่านปีก่อตั้งมา แต่ทั้งสองก็ถือว่าฐานะดีนะ อีกหน่อย หากเราจับทิศจับทางกันถูกและมีออร์เดอร์ประจำ (ไม่ว่ามันจะเป็นสินค้าอะไรก็ตามที่ขายได้ ไม่ผิดกฎหมาย) เราอาจจะได้ร่วมหุ้นก่อร่างสร้างบริษัทกันก็ได้นะพี่อำ ฝนจร๊า

          เมื่อเจอข้อความ 2 ท่อนสุดท้ายทำให้ขนลุกขึ้นมา ไม่คิดว่าน้องน้องจะคิดกับเราขนาดนี้ แต่ก็หวังว่าอยากทำให้เป็นแบบอย่างให้น้องเขานับถือแบบนี้ตลอดไป สิ่งที่ทำไม่ได้หวังให้ใครมาชื่นชม หวังเพียงว่าทำทุกอย่างเพื่อความเป็นมนุษย์หนึ่งคน เมื่อเราเจอสิ่งที่ดีเราก็ควรให้โอกาสดีดีกับคนข้างกายเราบ้าง ถึงแม้มันไม่มากไม่น้อย เมื่อเห็นเขายิ้มหรือมีกำลังใจสู้แค่นี้เราก็ดีใจแล้ว ขอบคุณข้อความที่เล่นเอาหัวใจพี่ลุกขึ้นสู้ขึ้นมาอีกรอบ

         งั้นก็ขอแค่นี้ก่อนนะคะ มัวมานั่งเขียนไดอารี่ อาจจะทำให้เราร่างสัญญากับยอดการผลิตใหม่ไม่ได้สักที ขอตัวไปเขียนสัญญาก่อนนะคะ แล้วค่อยมาอัพเดทกันใหม่ ฝันดีคะเพื่อน ๆ Exteen ทุกคน

•• อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด อนาคตคือสิ่งที่มองไม่เห็น ••

หนูรักพ่อกับแม่มากค่ะ

เมื่อฉันยังเป็นเด็ก
ฉันถามแม่ว่าโตขึ้นฉันจะเป็นเช่นไร?
จะสวย  จะร่ำรวยไหม
แม่ตอบว่า
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อนาคตคือสิ่งที่มองไม่เห็น
อะไรจะเกิด ก็ต้องเกิด

เมื่อฉันยังเป็นเด็ก
ฉันถามแม่ว่าโตขึ้นฉันจะเป็นเช่นไร?
จะหล่อ จะร่ำรวยไหม
แม่ตอบว่า
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
อนาคตคือสิ่งที่มองไม่เห็น
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

          ช่วงนี้ EnJoY ค่อนข้างจะเจอสิ่งใหม่ ๆ ที่ให้เราไขว้คว้า แต่มันก็มาพร้อมกับอุปสรรคมากมาย เมื่อเรากลัวที่จะคว้ามันมันก็ไม่คุ้มกับการเกิดมาในครั้งนี้สิ เหมือนกับโฆษณานี้ที่บอกว่า "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด อนาคตคือสิ่งที่ EnJoY มองไม่เห็น"

            ยอดการผลิตสินค้ารอบแรกที่เชียงใหม่กับการเซ็นสัญญาเป็นจำนวนเงินกว่า 8 แสนกว่าบาทกับความเสี่ยงที่เราต้องบริหารให้มันน้อยที่สุด "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เพราะเรามองไม่เห็นมัน มันแต่กลัวมันก็ไม่ได้ทำสะทีเนอะ"

          สิ่งที่ตามมาอีกสองวันข้างหน้ากับยอดการผลิตสินค้าร่วม 8 ล้านชิ้น นับเป็นเงินที่ต้องเซ็นต์สัญญากว่า 8 ล้านกว่าบาท กับความเสี่ยงรอบสองที่เราก็ต้องบริหารเงินให้เกิดความเสี่ยงน้อยที่สุดเช่นกัน "อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เพราะเรามองไม่เห็นมัน มันแต่กลัวมันก็ไม่ได้ทำสะทีเนอะ"

          ปัจจุบันเราก็คงต้องทำงานทั้ง ส่งออก ทำงานกระทรวงการคลัง สอนพิเศษ ส่วนร้านเน็ตคงฝากพี่สาวบริหารไปก่อน ทุกวันคงต้องบริหารเวลาอย่างคุ้มค่ามากที่สุด

          แต่สิ่งที่ต้องการคือการ "อยากมีครอบครัวสะแล้ว" แต่คงเป็นสิ่งที่ฝันไป เพราะตัวเราเองก็คงรู้อยู่ว่าทำงานขนาดนี้คงเกิดขึ้นยากมาก สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือการทำให้ พ่อ แม่ ท่านสบายได้เพียงอย่างเดียว การหาชีวิตคู่มันก็เป็นสิ่งที่ยากมาก ยิ่งกว่าถูกหวยสะอีก ชักจะเพ้อฝันไปมากแล้วคะ

          เอาเป็นว่าช่วงชีวิตของ EnJoY ตอนนี้ก็วุ่นวายกับการเสนองานชิ้นใหม่ที่จะต้องส่งออกไปญี่ปุ่นและต้องไปดูโรงงาน การหาตัวอย่างสินค้าให้ตรงกับลูกค้าต่างชาติ การครองคุณภาพสินค้าให้ได้มาตรฐานเพื่อจะได้ยอดสินค้าที่คงที่ และมากขึ้นต่อไป เท่านี้เองค่ะ

          บ๊ายบายค่ะ ฝันดีทุกคน คิดฝันอะไรทำสะนะค่ะก่อนที่จะช้าเกินไป อย่ากลัวกับสิ่งที่ทำถ้าคิดว่าสิ่งที่ทำนั้นไม่ทำให้ใครเสียหายหรือผิดกฎหมาย ทำไปเถอะค่ะ สู้สู้

          •• ขนาดตัวอย่างยังต้องขึ้นเครื่องบิน~แล้วจะสรุปยอดทันไหมเนี่ย~ ••

          ~ให้มันได้อย่างงี้สิเพื่อน ต้องการสินค้าภายในเวลา 4 ชั่วโมง 2 ล้านชิ้น ~แล้วตูจะไปหาที่ไหนหว่ะ~

          ~พอตูหาได้ดันวิ่งตัวอย่างมันทันตอน 5 ทุ่มสะอย่างงั้น มีทางเดียวคือการนำสินค้าขึ้นเครื่องบินรอบวันนี้ บอสจะเอาปะหว่ะฮะ~ บอสตูก็บ้าจี้ ดันให้เอาตัวอย่างขึ้นเครื่องบินคืนนี้ ตัวอย่างแค่ 3 ชิ้น เสียดายตังค์จังหว่ะตู อะไรเกิดกับ EnJoY หว่ะเนี่ย

          •• ยอดการผลิต 120 ล้านชิ้น แต่หาโรงงานผลิตไม่ได้ เศร้าจังโว๊ย ••

          ตกลงฉันมันดวงดี หรือ ว่ามันไม่ดีกันแน่ว๊า ได้ยอดการผลิตสินค้าหน้ากากใยสังเคราะห์มารอบนี้เยอะสะด้วย แต่กำลังการผลิตของประเทศไทยไม่สามารถทำให้เราได้ในช่วงเดือนตุลานี้ ไอ้ประเทศจีนที่เราสามารถติดต่อได้และสามารถผลิตได้ตามกำหนด บริษัทแม้งดันไม่เอาของจีนอีก เห้ยอะไรหว่ะเนี่ย ที่เศร้ายิ่งกว่าคือราคาวัตถุดิบในต่างประเทศดันเรียงหน้าขึ้นกันเป็นแถว ๆ แต่ละ Order มันสั่งกันแปลกเสียเหลือเกินโว๊ย

          ไอ้เจ้ากระทรวงสาธารณะสุขมันก็มาให้ผลิต 3 ล้านชิ้น ~แต่ไอ้ราชการบ้ามันก็ไม่มีเงินมาวางมัดจำก่อนอีก แล้วฉันจะเอาเงินไหนมาออกให้แกหว่ะเนี่ย เห้อเศร้าจริงแท้~

          อีกเจ้าก็ 10 ล้านชิ้น แต่อยากให้เราผลิตเสร็จภายใน 1 เดือน ~แล้วตลาดบ้านไหนจะทำให้แกทันหว่ะเนี่ย สงสัยเราก็คงหลุดอีกตามเคย เวรกำ~

          อีกเจ้าอยากได้สายผูกหัว แต่มันก็ต้องการให้เราปั๊มคำว่า "3M" สั่งอีก 800,000 ชิ้น ~โอ๊ยแล้วฉันจะไปหาลิขสิทธิ์ให้ภายใน 2 วันได้ไงหว่ะ สงสัยเปิด PO ไปก็คงหลุดอีกตามเคย~

          เพื่อน ๆ คงอิจฉาหล่ะสิ แต่อย่าอิจฉาเลยอำคงหลุดแทบทุกโปรเจ๊ค เพราะเงือนไขที่ได้ก็ไม่ตรง ไอ้เงื่อนไขที่ตรงก็ไม่ได้ พระเจ้าช่วยหนูด้วย เงินมาลอยอยู่ข้างหน้าดันคว้าไม่ได้ เศร้าจังเนอะ

          ไปนอนดีกว่าคิดมากก็ปวดกโหลก ไม่ได้ก็ไม่ได้สิหว่ะ มันคงมีสักเจ้าแหล่ะที่ตรงตามเงื่อนไขสักวัน สาธุ

          •• ชีวิตของ EnJoY ในปัจจุบัน~เหนื่อยสุดสุด~แล้วก็มันสุด สุด~บางทีก็แย่สุด สุด ••

          หลังจากที่หายการเขียนไดอารี่ไปนาน ทำให้ทุกคนคงสงสัยว่า EnJoY นั้นเขาหายไปไหนร่วมเดือน วันนี้พอดีมีเวลาว่างประมาณหนึ่งชั่วโมงในการที่จะเล่าเรื่องราว ก่อนที่จะออกไปโกดังอีกเช่นเคย ~

          หลังจากทำสินค้าผ้า Cotton ให้กระทรวงสาธารณะสุขเป็นอะไรที่แย่มากกับระบบราชการไทย เกมทางการเมือง เล่นเอาขาดทุนไปร่วม 200,0000 บาท แต่ก็ไม่เป็นไรเราก็ต้องเดินต่อ เมื่อสิ่งแย่ผ่านมาเราก็ต้องรับมันได้ และนำบทเรียนนี้มาเป็นประสบการณ์ของชีวิตต่อไป

          แต่สิ่งที่เราไม่คาดฝันมันก็เกิดไม่นานนี้เอง ได้ไปเคาะราคาสินค้า "หน้ากากใยสังเคราะห์" ส่งต่างประเทศแล้วก็ได้ยอดในการส่งจำนวน 2 ล้านชิ้น ~ถึงแม้มันจะน้อยแต่ก็ดีใจที่เป็นส่วนหนึ่งในการเคาะราคาสินค้าชนิดนี้~

           ชีวิตตอนนี้เลยต้องอยู่กับโกดัง พร้อมการขนสินค้าในวันเสาร์อาทิตย์ อย่างหนักหนา แต่สิ่งที่ได้คือประสบการณ์ทางธุรกิจการแข่งขัน การต่อรอง ตอนนี้ EnJoY นี่แหล่ะเป็นสาเหตุของการที่ห่างหายไปร่วมเดือน แต่มันก็คิดถึงไดอารี่นี้เสมอและตลอดเวลา อยากจะมาอ่าน Entry เพื่อน ๆ ก็ไม่มีเวลาสักที

          พร้อมกับการออกแบบกล่องในการบรรจุสินค้าส่งต่างประเทศ วุ่นวายกับการออกแบบ เวลาก็ไม่มี แต่ก็ต้องเอาไปก่อนเพราะไม่ทันสะแล้ว วันหน้าค่อยพัฒนาใหม่แล้วกันเพราะว่าจะบรรจุสินค้าให้ครบ 2 ล้านชิ้นเล่นเอาแย่แล้วค่ะ

           ไหน ๆ ก็มาแล้วขอเล่าสิ่งที่ต้องทำต่อกันเลยนะคะ เพราะคงห่างหายไปอีกนานเช่นกัน สิ่งที่ต้องทำต่อไปจากวันนี้คือ การขึ้นไปเซ็นต์สัญญาที่เชียงใหม่ในการผลิตสินค้ารอบใหม่อีก 3 ล้านชิ้น พร้อมกับการขออนุญาติเยอะมาก

           1. การขออนุญาติในการนำเข้าเครื่องมือแพทย์จากกระทรวงสาธารณะสุข

           2. การขอมาตรฐาน อ.ย.

          3. การขอ CE จากต่างประเทศ

          4. พร้อมกับการถ่ายทำ VDO ขบวนการผลิตในประเทศไทย เพื่อส่งเป็นหลักฐานในการส่งออกสินค้าไปประเทศญี่ปุ่น นั่นเอง

          อันนี้อำก็คงวุ่นวายอีกมากเช่นเคย เหอะทำงานมากไปนะเนี่ย ~งานที่กระทรวงก็ช่างเยอะมากเหลือเกิน เริ่มปีงบประมาณใหม่ กับงานที่ต้องพัฒนาใหม่อย่างมากมาย เศร้าจัง~ แต่ก็ต้องสู้เพราะเราถอยไม่ได้แล้ว มีเเต่เดินไปข้างหน้า พร้อมกับจัดระเบียบชีวิตตัวเองใหม่นั่นเอง  สิ่งที่เล่ามาทั้งหมดเพื่อน ๆ คงไม่เชื่อว่า "อำ" เป็นคนทำคนเดียวทั้งหมด แต่ตอนนี้เริ่มไหม่ไหวแล้ว เพราะเข้าใจคำว่า "หัวหมุน" ช่วงนี้ต้องวานเพื่อนมาช่วยเข้าแล้วแหล่ะคะ ไม่งั้นงานบางงานจะไม่สำเร็จตามเป้าหมายที่วางไว้นั่นเอง

          บ๊ายบายนะคะทุกคน หมดเวลาของ EnJoY แล้วเพราะได้เวลาไปโกดังที่ประทุมธานีเพื่อไปส่งของที่ชลบุรีแล้วคะ